Van de ene in de andere verbazing

Pas na twee maanden kwam ik erachter dat de muziek van Amy Winehouse toch wel erg goed is. Waarschijnlijk was ik bevooroordeeld. Iemand die er zo uitziet kan vast niet goed zingen, dacht ik bij mezelf. Clearly, I was wrong. Want Amy Winehouse past helemaal in mijn rijtje van muzieksmaak. En nu luister ik er bijna iedere dag naar. Ik heb mijn mening dus gauw bijgesteld.

Vakantienieuws?
Op andere momenten ontgaat mij gewoon het een en ander. Als ik op vakantie op Curacao ben bijvoorbeeld. Dan houd ik het Nederlandse nieuws een stuk minder in de gaten en mis ik grote nieuwsverhalen. Maar ja, dan ben ik op vakantie en heb ik een legitiem excuus.

Af en toe kom ik laat op gang
Anders is het dat wanneer een boek verschijnt over het correspondentschap van Joris Luyendijk in het Midden-Oosten. Van iedereen hoorde ik toen dat het boek zeer de moeite waard is. Ook voor beginnende journalisten. Maar toch kocht ik het boek niet. Ik had niet eens een bijzondere reden. Nu had ik wel een reden om het boek aan te schaffen. Maar omdat ik wel vaker laat reageer, nu pas een weblog daarover.

Journalistiek in een dictatuur..kan dat?
Er is namelijk een tegenboek verschenen van twee NOS-buitenlandredacteuren: Het Maakbare Nieuws. Een boek dat ik graag wil lezen, want het correspondentschap fascineert mij. Maar daarvoor moet ik wel eerst ‘Het zijn net mensen’ van Luyendijk lezen, anders snap ik het natuurlijk niet. De lange treinreis van Alkmaar naar Hilversum Noord gebruik ik om het boek te lezen en ik blijf me verbazen over de journalistiek en dictatuur in het Midden-Oosten. Ieder hoofdstuk weer.

Een lege werkplek

Om half zeven werd ik vanmorgen wakker van mijn trillende mobiele telefoon. Mijn geluid stond namelijk op stil en dan gaat het geluid van de wekker niet af; logisch. Gelukkig heeft de trilfunctie mij ook gewekt en sprong ik gelijk overeind om me klaar te maken voor een nieuwe week vol nieuwe kansen.

Overstappen
Het was een hele exercitie om op Tweede Pinksterdag naar de NOS te gaan. Er reden namelijk een stuk minder treinen en daarom moest ik een half uur wachten op de eerste trein richting Amsterdam Centraal. Vanaf daar zou ik wel verder zien. Tot overmaat van ramp moest ik ook nog een kaartje kopen, omdat het een feestdag is. Eenmaal op Amsterdam was de aansluiting met de stoptrein naar Weesp prima te doen. Dus was ik om tien voor half negen alweer op weg naar het station van het plattelandsdorp, waar ik nog een keer moest overstappen.

Op het station
Deze keer op de stoptrein naar Utrecht Centraal, die op Hilversum Noord alias Mediapark stopt. Tot mijn grote verbazing verliep de reis erg soepel en waren de aansluitingen goed te doen. Om vijf voor negen was ik op het desbetreffende station, waar slechts enkele mensen uit de trein stapten.

En wat schetst mijn verbazing..
Lekker in het zonnetje trok ik toch even mijn bruine vestje aan. Ik vond het toch wat fris. Maar het was te warm voor een jas. Een vestje is dan ideaal. Een kleine tien minuten later arriveerde ik opgetogen bij het NOS-gebouw. Daar liep ik rechtstreeks naar de lift, die al op me stond te wachten. Opgewekt en luisterend naar muziek op mijn iPod vloog ik over de redactie richting mijn plek. En wat ik daar aanschouwde heb ik nog niet eerder meegemaakt; een lege NOS-redactie.

Stil, rustig, leeg
Althans bijna leeg. Er zat een collega bij de Internetredactie en de Teletekstschrijvers deden ook hun werk. Verder was het leeg en verlaten. Her en der lag een krant of stond een televisie nog aan. Maar van meer mensen was geen spoor te bekennen. Daar zat ik dan om kwart over negen bij de Binnenlandredactie. Na wat in iNews te hebben rondgesnuffeld, besloot ik om naar huis te gaan. 

12 euro lichter
Toch geen werkdag op Tweede Pinksterdag. Om half 12 was ik weer thuis, 12 euro lichter en een ervaring rijker. Een stille redactie; erg bijzonder! Meer foto’s van mijn retourtje Alkmaar-Hilversum Noord op mijn photostream van Flickr.

Geen nieuws, geen werk

Weinig nieuws leidt tot weinig werk. Als journalist ben je natuurlijk afhankelijk van het nieuws. Dat hoef ik u ook niet te vertellen. Op de planningsredactie was ik dat bijna vergeten. Daar is bijna altijd wel iets na te bellen, omdat ik met onderwerpen voor de hele week bezig ben en niet slechts het nieuws van de dag. Bij de Digidesk is het een ander verhaal.

Tekst, beeld en geluid
Als er interssant nieuws binnenkomt, duiken wij er gelijk bovenop. Wat kunnen we ermee? Hebben we audio of een tv-reportage? Welke foto’s staan in het archief? Een website bestaat lang niet meer alleen maar uit tekst, dus worden tekst, beeld en geluid gecombineerd. Ook wel multimedia-storytelling genoemd. Zo krijgt de lezer een optimale indruk van een onderwerp.

Warme choco
Vandaag is echter een ander verhaal. Qua nieuws is het een rustige dag en dat heeft duidelijk effect op de werkzaamheden van de bureauredacteuren. Naast wat korte onderwerpen is er gewoon weinig te doen. Maar als een mannelijk nijlpaardje is doodgegaan in Dierenpark Emmen zit ik er gelijk bovenop. Hoe vervelend het nieuws ook is. Ik heb weer iets te schrijven.

Een half uurtje en een verfrisde voorpagina later haal ik nog een extra kop warme chocolademelk om de komende minuten te overbruggen.

Tot op het bot

De voorbereiding voor radio en televisie, een artikel voor Internet en een filmpje, met beelden inclusief een radioreportage, gemonteerd. Dat heb ik allemaal gedaan voor het nieuws over de herbegrafenis van twee Britse boordschutters in het Noord-Hollandse Bergen. Na 67 jaar is er eindelijk duidelijkheid voor familie en vrienden; de schutters overleden in 1941 toen hun bommenwerper door een Duits toestel uit de lucht werd geschoten.

Crossmedia in de praktijk..naja een beetje dan
Deze manier van werken komt wel heel dichtbij het crossmediale vak. En leuk dat het is! Ik vermaak me prima. Okay, de reportages heb ik dan niet zelf gemaakt. De voorbereiding is wel van mijn hand. Net als het artikel op de website van de NOS.  Lees hier mijn artikel over de Britse vliegers. Daar kunt u ook gelijk het filmpje bekijken, dat speciaal gemaakt is voor de website. Vandaar de combinatie met radio en televisie. Want wat we op het NOS Journaal niet kwijt kunnen, kan op Internet wel. De mogelijkheden vliegen ons om de oren!

Zoals u begrijpt heb ik het onderwerp over de stoffelijke resten van John Kehoe en Stanley Mullenger tot op het bot uitgezocht.

Op de voorpagina

Eindelijk kan ik weer een bericht schrijven. Hoe goed de planning voor radio en televisie mij ook bevalt. Het er op uitgaan en het schrijven mis ik het meest. Op de afdeling Digidesk kan ik die laatste weer in de praktijk brengen. Ik loop namelijk een paar dagen met de Internetredactie mee.

Digidesk
De NOS is multimediaal. Want we hebben niet alleen radio en televisie. Ook de website wordt constant bijgehouden. Daar zorgt de afdeling Digidesk voor. Met grote zorg worden de nieuwsberichten voor de website geschreven.

De koning der zeemeerminnen
Na het kennismaken met mijn nieuwe collega’s kwam ik gelijk in aanraking met Tridion. Nee, dat is geen koning van de zeemeerminnen. Alhoewel die naam mij wel aan Koning Triton doet denken. Tridion brengt de NOS-redacteuren achter de website. Daar worden de teksten geschreven en opgemaakt.

Morgen..uhh..vandaag?

Gooi de dag van morgen niet weg. Het is het boek van Robert H. Schuller, dat ik nu aan het lezen ben. Het geeft inspiratie over de dag van morgen. Op die dag kan van alles gebeuren, dus gooi die dag niet weg. In mijn werk ben ik al hartstikke geslaagd met dit thema. Als planningsredacteur ben je namelijk altijd met de dag van morgen (of de rest van de week) bezig.

Warhoofd
Het gaat soms zo ver dat ik helemaal in de war ben. Wellicht vliegen de dagen daardoor zo snel voorbij, omdat ik in de toekomst leef. Iedere dag kijk ik geregeld op de ANP agenda. Op zoek naar nieuwe onderwerpen voor de NOS. Een planningsredacteur houdt zich namelijk niet bezig met het nieuws van de dag. Dat was erg wennen, want als er hot news binnenkomt, doe ik daar het liefst iets mee. Maar de Centrale Tafel handelt het altijd keurig af. Ik had ook niet anders verwacht. Misschien dat ik daar ook nog kan bijspringen in de nabije toekomst.

Naar aarde terugkeren
De ANP agenda schrijft daar jammer genoeg niets over. Wel natuurlijk over onderwerpen, die staan te gebeuren. Omdat ik zo bezig ben met morgen en de rest van de week, vergeet ik bijna dat ik vandaag leef. En dat ik vandaag ook leuke dingen (naast mijn stage, natuurlijk) kan doen en afspraken heb gemaakt. Het leven in de toekomst is spannend en een uitdaging. Maar soms land ik graag weer terug op aarde, waar vandaag de zon schijnt.

Ongelukkig moment

Twee Nederlandse militairen zijn in Uruzgan te Afghanistan overleden, nadat een bermbom was afgegaan. De bermbom blijft het belangrijkste wapen van de Taliban. Dat zeiden minister Eimert van Middelkoop van Defensie en plaatsvervangend commandant der strijdkrachten Freek Meulman.

Bad timing
Een van de twee overleden militairen is de zoon van de nieuwe Commandant der Strijdkrachten Peter van Uhm. Een ongelukkiger moment om aan zijn nieuwe taak te beginnen is er eigenlijk niet.

Live
Onze nieuwsflash knippert rood, terwijl een spoedmelding binnen komt. Ons 11 uur journaal zendt rechtstreeks beelden uit van een persconferentie in Den Haag. Ook Peter ter Velde, voormalig verslaggever in het Midden-Oosten, geeft live meer uitleg in de uitzending. Wat begon als een normale ochtend, eindigt als groot binnenlands nieuws. Naast de twee gesneuvelde militairen, zijn er twee zwaargewond. Van een van hen is de toestand kritiek.

Steun
Ik wil graag het NOS Journaal bekijken, maar wordt steeds afgeleid. Het gewone werk gaat door. Ik word teruggebeld en interview gasten voor de radio. Het is niet anders. Wel veel steun gewenst aan familie en vrienden.

Commandant der Strijdkrachten

Dick Berlijn neemt afscheid. En net nu ik me helemaal in zijn werk heb verdiept. Dat hij een hoge functie heeft, was mij uiteraard niet ontgaan. Maar hoeveel die man in zijn carriere gedaan heeft wel. Onlangs opende hij de fototentoonstelling Schieten met scherp in Nieuwspoort te Den Haag. Een mooi moment voor de NOS om gelijk aandacht te besteden aan zijn afscheid. Dus dook ik in de wereld van Nederlandse militairen en de Koninklijke Luchtmacht. Met een reportage als resultaat.

Three seconds of fame

Tijdens de dagjournaals komen natuurlijk de nieuwslezers in beeld. Maar ook redactieleden op de achtergrond zijn hard aan het werk. Soms halen die beelden zelfs programma’s zoals De Wereld Draait Door. Het is namelijk altijd leuk om op de redactie te koekeloeren. Zeker als journalisten een vreemde houding aannemen.

 

Ik loop altijd schuin over de nieuwsvloer, vlak achter de nieuwsstudio langs. Meestal let ik op wanneer ik voorbij kom. Het liefst voor of na een uitzending. Maar soms ben ik zo bezig en vergeet ik gewoon dat het journaal wordt opgenomen. Totdat mijn oog op de geheel verlichte studio valt. Zo relaxed mogelijk loop ik dan achter de presentator langs. Dan is het ook nog afwachten of de presentator daadwerkelijk aan het woord is.

Plannen, bellen en regelen

Eigen initiatief tonen. Dat is bij een stage toch wel heel belangrijk en dat wordt gewaardeerd. Dus gaf ik in mijn eerste week al aan dat mijn hart bij cultuur ligt. Films, muziek en theater. Daar houd ik van. Maar sinds kort is poezie aan dat rijtje toegevoegd. Ik was namelijk verantwoordelijk voor de uitwerking van de VSB Poezieprijs in De Rode Hoed in Amsterdam.

In het geheim
Onder embargo wisten wij al wie de winnaar zou worden; de Vlaamse dichter Leonard Nolens. Dus moest ik op zoek naar een ‘geheime locatie’, waar we hem konden interviewen. Het kon natuurlijk niet in De Rode Hoed zelf, dat zou te opvallend zijn. Na kort overleg gingen we voor de Openbare Bibliotheek Amsterdam. Nu moest ik dat alleen nog doorgeven aan de dichter zelf, die op dat moment nog in Belgie was. Dus belde ik hem en (attent als ik ben) feliciteerde ik hem gelijk met zijn 61ste verjaardag.