Morgen..uhh..vandaag?

Gooi de dag van morgen niet weg. Het is het boek van Robert H. Schuller, dat ik nu aan het lezen ben. Het geeft inspiratie over de dag van morgen. Op die dag kan van alles gebeuren, dus gooi die dag niet weg. In mijn werk ben ik al hartstikke geslaagd met dit thema. Als planningsredacteur ben je namelijk altijd met de dag van morgen (of de rest van de week) bezig.

Warhoofd
Het gaat soms zo ver dat ik helemaal in de war ben. Wellicht vliegen de dagen daardoor zo snel voorbij, omdat ik in de toekomst leef. Iedere dag kijk ik geregeld op de ANP agenda. Op zoek naar nieuwe onderwerpen voor de NOS. Een planningsredacteur houdt zich namelijk niet bezig met het nieuws van de dag. Dat was erg wennen, want als er hot news binnenkomt, doe ik daar het liefst iets mee. Maar de Centrale Tafel handelt het altijd keurig af. Ik had ook niet anders verwacht. Misschien dat ik daar ook nog kan bijspringen in de nabije toekomst.

Naar aarde terugkeren
De ANP agenda schrijft daar jammer genoeg niets over. Wel natuurlijk over onderwerpen, die staan te gebeuren. Omdat ik zo bezig ben met morgen en de rest van de week, vergeet ik bijna dat ik vandaag leef. En dat ik vandaag ook leuke dingen (naast mijn stage, natuurlijk) kan doen en afspraken heb gemaakt. Het leven in de toekomst is spannend en een uitdaging. Maar soms land ik graag weer terug op aarde, waar vandaag de zon schijnt.

Ongelukkig moment

Twee Nederlandse militairen zijn in Uruzgan te Afghanistan overleden, nadat een bermbom was afgegaan. De bermbom blijft het belangrijkste wapen van de Taliban. Dat zeiden minister Eimert van Middelkoop van Defensie en plaatsvervangend commandant der strijdkrachten Freek Meulman.

Bad timing
Een van de twee overleden militairen is de zoon van de nieuwe Commandant der Strijdkrachten Peter van Uhm. Een ongelukkiger moment om aan zijn nieuwe taak te beginnen is er eigenlijk niet.

Hemels: de zonnestralen over de kerktoren. 

Live
Onze nieuwsflash knippert rood, terwijl een spoedmelding binnen komt. Ons 11 uur journaal zendt rechtstreeks beelden uit van een persconferentie in Den Haag. Ook Peter ter Velde, voormalig correspondent in het Midden-Oosten, geeft live meer uitleg in de uitzending. Wat begon als een normale ochtend, eindigt als groot binnenlands nieuws. Naast de twee gesneuvelde militairen, zijn er twee zwaargewond. Van een van hen is de toestand kritiek.

 

 

 

Zo komt het nieuws binnen
ANP178 f BIN 4
 SPOED18;
TWEE NEDERLANDSE MILITAIREN GEDOOD IN AFGHANISTAN
 181102 apr 08

Commandant der Strijdkrachten

Dick Berlijn neemt afscheid. En net nu ik me helemaal in zijn werk heb verdiept. Dat hij een hoge functie heeft, was mij uiteraard niet ontgaan. Maar hoeveel die man in zijn carriere gedaan heeft wel. Onlangs opende hij de fototentoonstelling Schieten met scherp in Nieuwspoort te Den Haag. Een mooi moment voor de NOS om gelijk aandacht te besteden aan zijn afscheid. Dus dook ik in de wereld van Nederlandse militairen en de Koninklijke Luchtmacht. Met een reportage als resultaat.

Three seconds of fame

Tijdens de dagjournaals komen natuurlijk de nieuwslezers in beeld. Maar ook redactieleden op de achtergrond zijn hard aan het werk. Soms halen die beelden zelfs programma’s zoals De Wereld Draait Door. Het is namelijk altijd leuk om op de redactie te koekeloeren. Zeker als journalisten een vreemde houding aannemen.

 

Ik loop altijd schuin over de nieuwsvloer, vlak achter de nieuwsstudio langs. Meestal let ik op wanneer ik voorbij kom. Het liefst voor of na een uitzending. Maar soms ben ik zo bezig en vergeet ik gewoon dat het journaal wordt opgenomen. Totdat mijn oog op de geheel verlichte studio valt. Zo relaxed mogelijk loop ik dan achter de presentator langs. Dan is het ook nog afwachten of de presentator daadwerkelijk aan het woord is.

Debuut
Bij terugkomst bekijk ik via de website van de NOS gelijk de laatste uitzending van het NOS Journaal. En ja hoor..daar loop ik achter Jeroen Overbeek in mijn groene koltrui. Toch grappig om jezelf op televisie te zien. Dit is mijn debuut! Drie keer achter elkaar hetzelfde loopje bekijken maakt het nog leuker. Meer dan een paar seconden is het natuurlijk niet. Maar het gaat om het idee.

 

Felgekleurd blauw jasje
Als ik bewust rekening houd met het journaal loop ik achter de studio langs. Zo ook vandaag. Het was 13 uur geweest en ik nam eens een andere route, zowel op de heen- als terugweg. Maar pas op de terugweg realiseerde ik het me; het Sportjournaal werd uitgezonden vanuit de dagstudio. En dan zit ook de presentator aan de andere kant. Waar ik dus langsliep met mijn felgekleurde blauwe jasje. Terwijl ik achter Toine van Peperstraten wandelde zag ik mezelf al op het scherm van een collega. Dus had ik weer mijn three seconds of fame.

Plannen, bellen en regelen

Eigen initiatief tonen. Dat is bij een stage toch wel heel belangrijk en dat wordt gewaardeerd. Dus gaf ik in mijn eerste week al aan dat mijn hart bij cultuur ligt. Films, muziek en theater. Daar houd ik van. Maar sinds kort is poezie aan dat rijtje toegevoegd. Ik was namelijk verantwoordelijk voor de uitwerking van de VSB Poezieprijs in De Rode Hoed in Amsterdam.

In het geheim
Onder embargo wisten wij al wie de winnaar zou worden; de Vlaamse dichter Leonard Nolens. Dus moest ik op zoek naar een ‘geheime locatie’, waar we hem konden interviewen. Het kon natuurlijk niet in De Rode Hoed zelf, dat zou te opvallend zijn. Na kort overleg gingen we voor de Openbare Bibliotheek Amsterdam. Nu moest ik dat alleen nog doorgeven aan de dichter zelf, die op dat moment nog in Belgie was. Dus belde ik hem en (attent als ik ben) feliciteerde ik hem gelijk met zijn 61ste verjaardag.

Into the dark

De zon schijnt door de ramen naar binnen. Ik word er vrolijk van. Eindelijk voelt het als lente. Maar vijf minuten voor het hele uur gebeurt het. De stralen worden minder. De zon verdwijnt langzaam.  Ik voel me benauwd en opgesloten. Mijn adem stokt. Collega’s hebben er geen last van. Iedereen werkt door. Maar ieder uur keert de donkerte terug. Ik mis de warme zonnestralen op mijn gezicht. Mijn vrolijke gevoel verdwijnt als de donkerte toeslaat. Ik word bijna depressief. Tot tien minuten na het hele uur. Dan verdwijnt de tralies. Ik ben weer vrij en kan weer lachen. 

De donkere wolken sluiten me op.

Drama ten top
In werkelijkheid is het natuurlijk niet zo dramatisch. Vijf minuten voor het hele uur zakken dagelijks de automatische zonneschermen naar beneden. Dat voorkomt tegenlicht in de studio, schuin daar tegenover. Het gaat op tijd, dus na het dagjournaal gaan de schermen vanzelf weer omhoog. Zo komt het NOS Journaal altijd piekfijn op de buis.

Freedom.

Na drie keer bleepen ben ik binnen

“Wij verzoeken de autoriteiten beleefd om de houder van dit legitimatiebewijs alle mogelijke steun te verlenen voor de uitoefening van zijn werkzaamheden.” Het is de tekst, die achterop mijn eigen perspas staat. Ja, je leest het goed. Ook als stagiaire krijg je je eigen pas. En daar ben ik hartstikke trots op, want deze pas is heilig.

Bleeperdebleep
Zonder een perspas ben je als NOS-journalist nergens. Nou, niet helemaal nergens natuurlijk. Maar dan sta je op straat. De perspas geeft namelijk toegang tot het hek van het Mediapark. Vanuit station Hilversum Noord loop ik altijd richting het RTL-gebouw. Het hek is goed beveiligd, maar een deur maakt het mogelijk om voor veel journalisten het park aan de zijkant binnen te treden. Dat is namelijk sneller. Eerst liep ik het hele Mediapark af en nu bespaar ik vijf minuten. Dus bleep ik voor de eerste keer om het park binnen te treden.

Guci, guci, guci

Nu kunt u denken dat ik het modemerk Gucci verkeerd heb geschreven. Maar dat is niet zo. Dagelijks hebben nieuwslezers, eindredacteuren en mensen van de regie het namelijk over guci’s. Het klinkt erg chique en doet natuurlijk denken aan mode, kleding en andere bekende merken zoals Dolce&Gabbana. Maar de werkelijke betekenis is een stuk minder spannend dan de fashiontrends van dit moment.

 

In het Nederlands graag..
GUCI staat namelijk voor Global Unique Clip Identifier. Oftewel, de naam van een clip die gestart wordt. De NOS heeft hier dagelijks mee te maken, want zo’n guci heeft diverse taken. Een guci is altijd gekoppeld aan het draaiboek en blijft uniek, door de code. Een voorbeeldje: 0700BomAdam—CNP08040739 of 0700Fitnadeba-CNP0804073D. In het draaiboek staan diverse guci’s, die ingestart worden als een reportage begint. Een chique naam dus voor een eenvoudig proces.

Is het nieuws?

Als freelancer moet je je verhalen goed kunnen verkopen. Voor jezelf moet duidelijk zijn waar het onderwerp over gaat en waarom het perse gemaakt moet worden. Dat kan soms heel gemakkelijk zijn. Zo kwam onlangs Lucia de B. vrij. Dat onderwerp is nieuws op zich. En voor iedereen op de redactie is dat duidelijk. Redacteuren gaan gelijk aan de slag om een tv-item te regelen en de verslaggever gaat op pad. Zo makkelijk kan het zijn.

Leerzaam
Tijdens redactievergaderingen op de School voor Journalistiek werden we altijd hard aagepakt. Als je een onderwerp voorlegde aan klasgenoten, werd je van alle kanten bekritiseerd. Waar gaat het over? Waarom wil je dat maken? Het is toch niets nieuws? Dat is niet altijd leuk om te horen, maar wel leerzaam.

Harde wereld
Zo gaat dat ook op de redactie van de NOS. Als planningsredacteur leg je je onderwerp uit aan de coordinator van het blok. Die persoon stelt je al allerlei vragen om meer inzicht te krijgen in het onderwerp. Maar ook de eindredacteuren stellen kritische vragen aan de coordinatoren. Overal moet een reden voor zijn. De belangrijkste vraag is dan ook: is het nieuws? Nee? Dan wordt het onderwerp geschrapt. Zo hard kan het zijn, maar je weet tenminste wel waar je aan toe bent.

Nieuwslezers in het wild

Astrid Kersseboom die in het restaurant van het Videocentrum een lunch samenstelt. Rik van de Westelaken die achter zijn computer zit na te denken. En Jeanet Schuurman die vijf minuten voor de uitzending de studio binnen rent en haar microfoon vastzet. In het Videocentrum in Hilversum kom je de nieuwslezers van de NOS in het ‘wild’ tegen.

Ik kijk altijd naar het NOS Journaal. Dagelijks is het weer een verrassing wie het nieuws presenteert. Ik spring altijd een gat in de lucht als Rik of Jeroen Overbeek achter de rode tafel zit. Tja, het oog wil ook wat. Maar eigenlijk zijn alle nieuwslezers goed in hun werk. Nu ik stageloop bij NOS Nieuws zie ik de presentatoren ook live en dat is toch net iets anders.

Een babbeltje
Zat ik eerst nog voor de televisie met spanning af te wachten wie het 18 uur journaal zou presenteren, nu zie ik de presentator plaatsnemen op het eiland tegenover mij. Aanspreken gaat dus ook makkelijker. Zo sprak ik Rik laatst. Een aantal weken eerder interviewde ik hem nog over Amerikaanse en Nederlandse nieuwslezers. Nu ben ik een collega op de nieuwsvloer. Als je iemand kent is een praatje niet moeilijk, omdat het eerste contact al gelegd is.

Ben ik aan het brabbelen?
Maar Sacha de Boer, Philip Freriks of Noraly Beyer heb ik nog nooit gesproken. Wat moet ik dan tegen ze zeggen? ‘Hoi, ik ben Marina en de nieuwe stagiaire.’ Die zullen ze vast niet eerder gehoord hebben.. Of ‘Hey Noraly, mijn moeder komt ook uit Curaçao. En sinds november 2007 wonen mijn ouders op het eiland.’ Ze ziet me al aankomen.

Een glimlach en een koffie
Dus houd ik het maar bij mijn vriendelijke uitstraling. Want die heb ik! Een kleine glimlach tover ik tevoorschijn als ik een cappuccino ga halen bij het verste koffiezetapparaat. Want dan kan ik lekker over de redactie wandelen en iedereen observeren. Dat is ook het moment dat ik de presentatoren van het Jeugdjournaal tegenkom. Pepijn Crone of Milouska Meulens bijvoorbeeld. 

Gewoontjes
Presentatoren lezen dagelijks het NOS Journaal, Jeugdjournaal of het Journaal op 3. Ze lachen, werken hard, doen hun best én ze komen dagelijks op televisie. Maar ze gaan ook iedere dag naar het toilet en halen misschien wel een cappuccino uit hetzelfde koffiezetapparaat als mij. Zo zie je maar dat ook nieuwslezers gewone mensen zijn.