Into the dark
De zon schijnt door de ramen naar binnen. Ik word er vrolijk van. Eindelijk voelt het als lente. Maar vijf minuten voor het hele uur gebeurt het. De stralen worden minder. De zon verdwijnt langzaam. Ik voel me benauwd en opgesloten. Mijn adem stokt. Collega’s hebben er geen last van. Iedereen werkt door. Maar ieder uur keert de donkerte terug. Ik mis de warme zonnestralen op mijn gezicht. Mijn vrolijke gevoel verdwijnt als de donkerte toeslaat. Ik word bijna depressief. Tot tien minuten na het hele uur. Dan verdwijnt de tralies. Ik ben weer vrij en kan weer lachen.
De donkere wolken sluiten me op.
Drama ten top
In werkelijkheid is het natuurlijk niet zo dramatisch. Vijf minuten voor het hele uur zakken dagelijks de automatische zonneschermen naar beneden. Dat voorkomt tegenlicht in de studio, schuin daar tegenover. Het gaat op tijd, dus na het dagjournaal gaan de schermen vanzelf weer omhoog. Zo komt het NOS Journaal altijd piekfijn op de buis.
