The Australian Wave

Ik beweeg mijn rechterhand van links naar rechts voor mijn gezicht. Blegh, zit er weer een op mijn wang. En ze zoeken me constant op. Ik begin me er langzaamaan te irriteren, maar voor de locals is het meer dan gewoon: vliegen. Ze zijn echt overal en ik probeer ze met man en macht te verbannen. Met weinig succes moet ik toegeven.

Maar de vliegen zijn niet eens zo erg in vergelijking met de pleisters op mijn kuiten. Ze zijn duidelijk aan het genezen, want ze jeuken ontzettend. Gelukkig heb ik geen pijn meer en kan ik weer lopen. Praise the Lord.Ik heb nu nieuwe pleisters en die moeten om de drie dagen vervangen worden.

De eerste week op Attunga zit erop en ik moet toegeven: ik voel me hier al thuis. En dat is best snel voor mijn doen. Maar het is een ontzettend mooie en vredige omgeving. Ik kom hier echt tot rust. Ik heb weer tijd om na te denken, te bidden en mijn Bijbel te lezen. Heerlijk. Ik geniet van de zonsondergang, als de lucht rood, oranje en roze kleurt. Ik geniet van de vogels, de een nog kleurrijker dan de ander. En kangoeroes op slechts een paar meter afstand. Ik kan ze bijna aaien.

Daarnaast is het een hele fijne groep. Iedereen heeft een eigen karakter en een andere achtergrond, maar iedereen vult elkaar aan. Heel bijzonder. Ik kan goed met ze praten en evengoed lekker gek doen. Nou doe ik natuurlijk nooit gek..haha!

Hoe is het in Nederland?

Cheers!